Δημιουργήθηκε το Οικοσοσιαλιστικό Διεθνές Δίκτυο

7 11 2007

Του Γεράσιμου Σκλαβούνου*
Ο ιστορικός του μέλλοντος – αν υπάρξει μέλλον για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της – θα σημειώσει σίγουρα με έκπληξη, όχι μόνον τον επικείμενο εκτροχιασμό και κατακρήμνιση της σημερινής κοινωνίας λόγω της διαρκώς αυξανόμενης ταχύτητας με την οποία τρέχει στις ράγες του παραγωγισμού και του καταναλωτισμού – το δεύτερο συμπλήρωμα του πρώτου – όχι μόνον την απερισκεψία και περισσότερο την τύφλωση των μηχανοδηγών και όλων των επιβατών του τραίνου, αλλά και θα καυτηριάσει έντονα τον στρουθοκαμηλισμό εκείνου του κομματιού της κοινωνίας που επαίρεται πως είναι πάντα στην πρωτοπορία, πως βλέπει πάντα καθαρά και μακριά, όχι μόνον προς ίδιον όφελος, αλλά προς όφελος του συνόλου, έστω κι΄ αν οδηγεί το τραίνο, έστω κι αν κάθεται συνήθως στην β΄ και γ΄ θέση, τις θέσεις της αριστεράς.


Όλος ο πλανήτης βιώνει πια αυτήν την οξύτατη και δραματική οικολογική κρίση, με αιχμή την υπερθέρμανση της βιόσφαιρας και τις δραματικές κλιματικές ανατροπές, που συνεπάγονται εκτεταμένες καταστροφές οι οποίες ήδη πλήττουν την ανθρωπότητα, με χιλιάδες καταστροφές και στο άμεσο μέλλον με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, εκατοντάδες εκατομμύρια περιβαλλοντικούς πρόσφυγες, με πολέμους και συγκρούσεις απ΄ αυτό το γεγονός και την επικείμενη εξάντληση των φυσικών πόρων (πετρέλαιο, νερό, καλλιεργήσιμη γη, δάση, αλιευτικά πεδία), την επιβολή του δικαίου του ισχυρότερου, την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό των χωρών, τον εκφοβισμό τελικά, δηλαδή τον πλήρη εκβαρβαρισμό της κοινωνίας. Γι΄ αυτό και γίνεται δραματικά επίκαιρο το σύνθημα της Ρόζας Λούξεμπουργκ «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα».

Η αριστερά όμως, σε όλο σχεδόν τον κόσμο, έχει υποτιμήσει από την αρχή αυτήν τη κρίση, από την γνωστοποίησή της πριν από 35 περίπου χρόνια με την έκθεση του «κλαμπ της Ρώμης» και την πρώτη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για το περιβάλλον στην Στοκχόλμη. Όχι μόνον είδε να αναπτύσσονται τα οικολογικά κινήματα ερήμην της, και κάποτε εναντίον της, ώστε τελικά πολλά απ΄ αυτά να καταλήξουν στην χειραγώγηση και στην διαχειριστική ενσωμάτωση από τους Πράσινους, αλλά και τώρα ακόμα που βρισκόμαστε κυριολεκτικά στο «παρά πέντε» και όλοι οι διεθνείς επιστημονικοί οργανισμοί δίνουν περιθώριο μόλις δέκα χρόνων για να ληφθούν ριζικά μέτρα κάποιας αντιμετώπισης της κρίσης, η αριστερά αναμασάει μόνον τα περί πρωτοκόλλου του Κιότο – το οποίο είναι εντελώς ανεπαρκές – και στο δημόσιο λόγο της προσθέτει συνήθως, αν και όχι πάντα, τη λέξη οικολογία, σαν μαϊντανό – ο οποίος όντως είναι βαθύς πράσινος. Αντίθετα, πρέπει να βλέπει την οικολογία όχι μόνον σαν πρώτη προτεραιότητά της, αλλά και το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπει όλα τα άλλα προβλήματα. Αυτό συνεπάγεται την επαναθεμελίωση όλων των πολιτικών της, γιατί ριζικά μέτρα απαντούν ριζική αλλαγή πολιτικής σε παγκόσμια κλίμακα, και ριζική αλλαγή πολιτικής επιτυγχάνεται μόνον με μια αντικαπιταλιστική λογική, που θα δίνει ταυτόχρονα και μια θετική διέξοδο, αυτήν στην οποία συντίθεται η οικολογία, με τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Δεν υποτιμούμε τα άμεσα μέτρα που πρέπει να ληφθούν στο πλαίσιο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, είναι μάλιστα εξαιρετικά επείγοντα, αλλά είμαστε σίγουροι, ότι αυτά δεν θα είναι ποτέ ολοκληρωμένα, θα υποτάσσονται τελικά στην λογική του καπιταλιστικού κέρδους, έστω και μειωμένου κατά τι, αυτή τη λογική δηλαδή που μας έφτασε στο χείλος του γκρεμού.

Με ένα τέτοιο σκεπτικό, μια σειρά ακτιβιστές της οικολογίας και της αριστεράς, συγκεντρωθήκαμε από διάφορες χώρες στο Παρίσι, 7 και 8 Οκτωβρίου 2007, και αποφασίσαμε την δημιουργία ενός οικοσοσιαλιστικού διεθνούς δικτύου πολιτών, με φιλοδοξία να γίνει παγκόσμιο, και σκοπό να αγωνιστεί για την λήψη άμεσων μέτρων αποτροπής των κλιματικών αλλαγών, να έρθει σε επαφή και διάλογο με τον κόσμο της αριστεράς, να προσελκύσει όσο το δυνατό περισσότερους πολίτες και οργανώσεις, να προβάλει την αναγκαιότητα και να αγωνιστεί για οικοσοσιαλιστική διέξοδο.

Σ’ αυτήν τη συνάντηση οι μεγαλύτερες αντιπροσωπίες ήταν από την Βρετανία, τη Γαλλία και την Ελλάδα. Καθένας και καθεμιά εκπροσωπούσε βέβαια τυπικά μόνον τον εαυτό του, αλλά και υπήρχαν πραγματικές αντιπροσωπίες, όπως αυτής της Βραζιλίας, όπου ήδη από το 2003 έχει δημιουργηθεί οικοσοσιαλιστικό δίκτυο από μέλη κομμάτων της αριστεράς, αγρότες χωρίς γη και ανένταχτους αγωνιστές, και το οποίο έχει δικτυωθεί και σε άλλες πέντε χώρες της νότιας Αμερικής.

Άλλες χώρες που εκπροσωπήθηκαν ήταν η Δανία (όπου ήδη υπάρχει η Κοκκινοπράσινη Συμμαχία, πολιτικό κόμμα με 6 βουλευτές), η Ιταλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αυστραλία. Υπήρχε προθυμία συμμετοχής, αλλά αδυναμία τελικής παρουσίας, από την Ιαπωνία, την Κίνα, την Πολωνία, την Ισπανία και την Πορτογαλία.

Λόγω του πρωτοποριακού εγχειρήματος των Βραζιλιάνων, αποφασίστηκε το πρώτο, ιδρυτικό συνέδριο του δικτύου, να γίνει στο Μπελέμ της Βραζιλίας τον Ιανουάριο του 2009, μαζί με το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ. Στο Παρίσι εκλέχτηκε 16μελής συντονιστική γραμματεία, ανοικτή, για να συμπεριλάβει, σύντομα, εκπροσώπους από την Ασία, την Αφρική και την ανατολική Ευρώπη, και ανατέθηκε στους Michael Loewy και Joel Kovel να ξαναγράψουν, βελτιώνοντας και επικαιροποιόντας το, το οικοσοσιαλιστικό μανιφέστο που είχαν δημοσιεύσει πριν 6 χρόνια. Η κατάθεση των απόψεων όλων μας, και η τελική διαμόρφωση του κειμένου θα γίνει μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Στην αίθουσα περιμέναμε μεγαλύτερη συμμετοχή Γάλλων, μια και η συνάντηση γινόταν στον τόπο του. Το ίδιο ωστόσο Σαββατοκύριακο είχαν μαζευτεί γύρω στους 700 αντικαπιταλιστές ακτιβιστές στην Λυόν, για να καταγγείλουν τον προσχηματικό διάλογο της κυβέρνησης Σαρκοζί με την κοινωνία των πολιτών για το περιβάλλον, την επονομαζόμενη Grenelle de l´ environnement. Αυτός ο διάλογος θα καταλήξει σε συγκεκριμένες νομοθετικές ρυθμίσεις.

Ανεξάρτητα από τα στενά και προκαθορισμένα πλαίσια του διαλόγου, εκεί τουλάχιστον συζητάνε, γίνεται θέμα στην κοινωνία. Ενώ στην Ελλάδα, μόλις πριν λίγες μέρες έγινε η πρώτη στην ιστορία του ελληνικού κοινοβουλίου, εκτός ημερησίας διατάξεις, συζήτηση για το περιβάλλον σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών. Δεν θυμόμαστε δε, κανένα πολιτικό κόμμα να έχει αφιερώσει ποτέ μια ειδική συνεδρίαση της κεντρικής του επιτροπής για το περιβάλλον και την πλανητική οικολογική κρίση. Η ρητορική τους, αν και όταν εκδηλώνεται, περιορίζεται στα άμεσα οικολογικά προβλήματα της χώρας, όταν αυτά μας πιάνουν από το λαιμό, γιατί διαφορετικά θα χάσουν ψήφους.

Στη Γαλλία πάντως υπάρχει και αυξημένη ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και αυτή επιβάλει τον διάλογο και την λήψη μέτρων. Τα κόμματα ακολουθούν και εκεί ασθμαίνοντας. Τα κόμματα της αριστεράς έτσι, μη διαθέτοντας ένα σφαιρικό θετικό πρόγραμμα, παγκόσμιας εμβέλειας διεξόδου από την οικολογική κρίση, είναι ανέτοιμα να αντιμετωπίσουν τις πολλές νεοφιλελεύθερες παγίδες που ετοιμάζουν οι κυβερνήσεις και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και μπορεί να εγκλωβιστούν σε ένα στείρο όχι.

* Ο Dr. Γεράσιμος Σκλαβούνος είναι Μηχανικός – Πολεοδόμος και συμμετέχει στο οικολογικό κίνημα της χώρας μας. Το βιβλίο του «Από την πόλη και το τοπικό, στο περιφερειακό και το παγκόσμιο – Δοκίμια για τις συγκοινωνίες, την ανάπτυξη και το περιβάλλον» εκδόσεις Γόρδιος, 2006, προσεγγίζει τα σύγχρονα οικολογικά πολιτικά ζητήματα χρησιμοποιώντας τον Μαρξιστικό τρόπο ανάλυσης της οικονομίας και της πολιτικής. Κ.Φ.

Η διάσκεψη στο Παρίσι εξέλεξε μια συντονιστική επιτροπή που θα βοηθήσει να αναπτυχθεί το οικοσοσιαλιστικό δίκτυο στην αρχική του φάση. Τα μέλη της είναι:

Ian Angus (Καναδάς), Pedro Ivo Batista (Βραζιλία), Jane Ennis (Βρετανία), Sarah Farrow (Βρετανία), Danielle Follett (ΗΠΑ/Γαλλία), Vincent Gay (Γαλλία), Joel Kovel (ΗΠΑ), Beatriz Leandro (Βραζιλία), Michael Lowy (Γαλλία/Βραζιλία), Laura Maffei (Αργεντινή), Γιώργος Μητραλιάς (Ελλάδα), Jonathan Neale (Βρετανία), Tracy Nguyen (Βρετανία), Ariel Salleh (Αυστραλία), Eros Sana (Γαλλία), Derek Wall (Βρετανία)

Από την ελληνική πλευρά συμμετείχαν στη διάσκεψη στο Παρίσι οι: Γεράσιμος Σκλαβούνος, Γιώργος Μητραλιάς, Τάσος Πανταζίδης, Βασίλης Χρυσός, Σόνια Μητραλιά
Άλλα κείμενα για τον ΟΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ή που θα μπορούσαν να ενταχτούν στην ίδια πολιτική φιλοσοφία μπορείτε να διαβάσετε επισκεπτόμενοι το δικτυακό τόπο http://www.prosanatolismoi.gr .
Τα κείμενα αυτά είναι:

* «Πρώτη Διεθνής Οικοσοσιαλιστική Συνάντηση» (Δελτίο Τύπου μετά τη διάσκεψη στο Παρίσι, 2007)

* «Παρίσι 7-8 Οκτωβρίου: Ιδρύθηκε το Οικοσοσιαλιστικό Διεθνές Δίκτυο» (κείμενο 5 ελλήνων που συμμετείχαν στη συνάντηση)
* «Οικοσοσιαλιστικό Μανιφέστο» (2001), Joel Kovel και Michael Loewy
* «Οικοσοσιαλισμός: φιλοσοφία και πολιτική – παρουσία του Οικοσοσιαλισμού στην Ελλάδα» του Κώστα Σκορδούλη
* Daniel Tanuro – Η έκθεση Στερν ή η νεοφιλελεύθερη στρατηγική απέναντι στη κλιματική αλλαγή
* «Οι πυρκαγιές, η κλιματική αλλαγή και η προσεχής Οικοσοσιαλιστική Συνάντηση του Παρισιού» Γιώργου Μητραλιά (γράφτηκε πριν τη συνάντηση στο Παρίσι)
* « Ο καπιταλισμός μας καιει» του Μωυσή Μμπουντουρίδη
* «Καπιταλισμός και Πολιτική Οικολογία» Συνέντευξη του Αντρέ Γκροζ
* «ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ – Ecology Against Capitalism» του Τζον Μπέλαμι Φόστερ (βιβλιοπαρουσίαση από τον Κώστα Φωτεινάκη)

Advertisements

Ενέργειες

Πληροφορίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: